Czy bycie weganinem jest naprawdę trudne?

Zawsze najtrudniejsze wydaje nam się nieznane. Wegetarianizm powoli staje się coraz mniej piętnowany. Być może społeczeństwo nie rozumie, ale toleruje tych "dziwaków", którzy na pewno kiedyś się opamiętają. Jednak gdy tylko powiedzieć "weganizm" podejście zupełnie się zmienia. Przecież bez sera, mleka i jajek nie można żyć.
Osobiście uważam, że przeszłam na weganizm w momencie kiedy stał on się dosyć łatwy. Oczywiście powinnam odżywiać się tylko produktami świeżymi, przygotowanymi w domu i omijać wszystkie "gotowce", ale prawda jest taka, że codzienność skutecznie to utrudnia. Mało czasu na robienie wszystkiego samodzielnie i ochota, która napada mnie od czasu do czasu na.... hot doga/hamburgera/bułkę z serem lub wędliną/gofry z bitą śmietaną* (*niepotrzebne skreślić). Ze wszystkim można sobie poradzić. Wszystkie produkty do tych potraw są dostępne. Może jeszcze nie mogę ich kupić idąc do pierwszego lepszego sklepu, ale od czegoś trzeba zacząć. Gdy zostałam wegetarianką o parówkach sojowych można było pomarzyć, a mleko sojowe smakowało jak pomyje ;) Rynek rozwinął się niesamowicie w ciągu tych kilku lat. Na swojej prywatnej stronie na Facebooku wrzucam zdjęcia tych potraw, które i Wam pokazuję. Ciasta, babeczki, dania obiadowe. Do wyboru do koloru. A jednak, gdy spotykam znajomych, którzy te wszystkie potrawy widzą i tak słyszę "to co ty właściwie jesz?". Weganizm nie wymaga rezygnowania z niczego, a budzi wiele negatywnych emocji od niechęci aż po jawną nienawiść (tak, tak, zdarzyły się ataki na moją osobę). Właściwie dlaczego? Bo jestem empatyczna, bo krzywda innych stworzeń jest dla mnie sprawą ważną? Jeśli to powody do negatywnych emocji, to ja tych pozytywnych nie chcę budzić.
Cenię ludzi, którzy pytają o weganizm nie ze złośliwości i tonem kpiącym, ale z czystej ciekawości i próby zrozumienia dlaczego wybrałam taką dietę. Nawet jeśli sami nie przestają jeść mięsa to często robią mały krok w tę stronę. A każdy kroczek, nawet najmniejszy cieszy.
Ostatnio z okazji spotkania rodzinnego kochane ciotki postanowiły mi wyperswadować "głupotę" jaką jest weganizm. Kobiety schorowane, otyłe lub z nadwagą pouczały mnie o prawidłowo skomponowanej diecie. Czy to naprawdę ludzka natura negować wszystko co inne i nieznane? Po co? Życie jest za krótkie na negatywne emocje i za fajne, żeby minęło na rozdrapywaniu ran i pielęgnowaniu niechęci. Prawda?

Blond czupryna to ja :) 

Dla wszystkich zainteresowanych podaję 3 sklepy internetowe, które maja bogatą ofertę wegańską:
http://www.evergreen.pl/index.php
http://www.greenplanet.pl/
http://vegevege.pl/ - za ten ostatni dziękuję Alicji, która mi podesłała do niego link. Zamówiłam kilka wersji Sheese i bitą sojową śmietanę :) Humor od razu mi się poprawił.

Eat chickpeas

Na jednej z wegańskich stron na Facebook'u natknęłam się na to hasło. Strasznie przypadło mi do gustu. Gdy dzisiaj dostałam od Mamy słoik z ciecierzycą od razu o nim pomyślałam (swoja drogą to Rodzicielka kupuje od razu cały karton takich słoiczków jak tylko pokazują się w Lidlu ;)). O właściwościach odżywczych ciecierzycy nie będę pisać, ale skupię się na tym, że bardzo odpowiada mi jej smak :) Najlepiej jak jest podana z sosem pomidorowym.

Sos pomidorowy do ciecierzycy:

1/2 cebuli
Ząbek czosnku
Kartonik lub puszka pomidorów (Pudliszki są bardzo smaczne!)
Sól i pieprz do smaku

Cebulę podsmażamy na oleju aż się zeszkli. Dodajemy pomidory i chwilę dusimy. Następnie wrzucamy zgnieciony ząbek czosnku, dodajemy sól i pieprz. Jeśli po spróbowaniu uznamy, że sos jest odpowiednio przyprawiony dorzucamy do niego odsączoną ciecierzycę i chwilę dusimy na małym ogniu. Pychota.

Jeśli jednak taka porcja to dla Was za mało, żeby się najeść polecam zrobić do tego dania pieczone ziemniaki (gotowane też będą dobre). Ja zjadłam swoje z zapieczonym Cheezly White Cheddar.
Wybór Cheezly w Evergreen jest już dosyć spory i przyznam, że z każdym kolejnym "serem" jestem bardziej zadowolona. Moje trzy ulubione smaki to Pepper Jack, White Cheddar i Blue Cheese. Ktoś już ich próbował? Jakie są Wasze odczucia?

Quiche od Matki Weganki

Dzisiaj zrobiłam obiad zainspirowany tym przepisem, który podpatrzyłam u Matki Weganki. Niestety mąka kukurydziana nie należy do moich przysmaków. Poza tym przepis jest szybki w przygotowaniu i bardzo smaczny.

Wprowadziłam kilka małych zmian. Użyłam śmietany Valsoia, którą uwielbiam do gotowania zamiast przygotować własną (ach, to lenistwo ;)). Wymieszałam słodką i ostrą paprykę i użyłam jedną większą cukinię zamiast dwóch średnich ;P Poszalałam.

A teraz zabieram się za drugie podejście do sernika z tofu :) Mam zamiar nim poczęstować gości. Ciekawe czy im przypadnie do gustu.

Tofu w nowej wersji

Ledwo rano napisałam, że nie gotuję nic fajnego, a już po południu upichciłam bardzo interesujące danie.
Przepis znalazłam na stronie findingvegan, którą serdecznie polecam, bo można tam znaleźć bardzo apetyczne rzeczy :)
Przepis przerobiłam według własnego uznania i zrobiłam tofu w pysznym sosie, które zupełnie nie smakuje jak tofu ;)

 No dobra, może to nie wygląda jak w oryginale, ale smakiem na pewno mu dorównuje :)

Składniki dla dwóch osób:
Kostka tofu (chyba, że dacie radę zjeść więcej ;))
3 łyżki stołowe kremowego masła orzechowego
3 łyżki stołowe sosu sojowego
2 łyżki stołowe brązowego cukru
Sok z jednej cytryny
Główka czosnku (chyba, że macie chiński, to dwie główki)
12 łyżek wody
3 łyżki masła lub margaryny (Alsan)
6 łyżek oleju roślinnego
Pół dużej cebuli
Natka pietruszki
Dwa woreczki białego ryżu

Ryż gotujemy według wskazówek na opakowaniu.
Tofu kroimy na osiem kawałków, umieszczamy je na papierowym ręczniku i przyciskamy czymś ciężkim przez ok. 15 minut.
W naczyniu łączymy masło orzechowe, sos sojowy, brązowy cukier, sok z cytryny, czosnek i 6 łyżek wody.
Mieszamy aż smaki się dokładnie połączą.
Olej roślinny i margarynę (lub masło) podgrzewamy na patelni, a następnie smażymy na nim tofu aż się zarumieni z każdej strony. Następnie zdejmujemy je z patelni i osuszamy z nadmiaru oleju. Na patelnię wrzucamy cebulę i podsmażamy aż się zeszkli. Następnie ponownie wrzucamy na nią tofu, a całość zalewamy sosem. Gdy sos zacznie się karmelizować dodajemy 6 łyżek wody i jeszcze chwilę smażymy wszystko.
Ryż posypujemy posiekaną pietruszką (powinien być sezam, ale jak na złość nie mogłam go nigdzie namierzyć w kuchni).

:) Polecam każdemu, kto nie jest jeszcze przekonany do tofu.

Pecha ciąg dlaszy

Nie wiem dlaczego, ale pech ciągle mnie prześladuje. Non-stop od kilku miesięcy. Gdy tylko uda mi się zażegnać jakiś kryzys zaraz zaczyna się kolejny... Nie gotuję, a jeśli nawet to dania tak proste i szybkie, że nie mam się czym tutaj pochwalić.

Gniecione ziemniaczki z odrobiną margaryny Alsan i natką pietruszki. Sałata ze śmietaną sojową i pomidory. Obiad gotowy.

Aktualnie czekam na wyniki badań krwi, które określą czy mam celiakię, czego potwornie się boję. Weganka z celiakią? -.-' To już by była najzwyczajniej złośliwość losu. Wyniki będą 6 sierpnia, więc trzymajcie kciuki. Każda pozytywna myśl się przyda.

Grillowane i smażone warzywa

Mąż nadal o mnie dba :) Chociaż dzisiaj samopoczucie mam znacznie lepsze i wieczorem zamierzam zabrać się za wegańskie ciasto, to obiad wyprosiłam. Część warzyw została wrzucona na grill, część na patelnię. Wśród nich były bakłażany, cebule, papryki i pomidory. Wszystko zostało posypane Cheezly imitującym sery pleśniowe (i tak oto skończyłam pierwsze opakowanie), a na koniec polane sosem sojowym z czosnkiem i syropem klonowym (wszystko podgrzane na patelni). Pyszność, która jest dodatkowo bardzo sycąca.

Ależ mi kolory jaskrawe wyszły na tym zdjęciu :)

Na śniadanie dzisiaj zjadłam sojowy jogurt z syropem z agawy i musli. Kupiłam na spróbowanie jogurt Sojade, który niestety odstrasza ceną (ok. 10zł za 400ml), który sam w sobie jest dziwny w smaku. Lekko kwaśny (to akurat zaleta), ale dosyć wodnisty i w mało zachęcającym szarawym kolorze. Jednak w połączeniu z płatkami i syropem z agawy był rewelacyjny. Nie będzie to stały element wyposażenia mojej lodówki, ale od czasu do czasu będę sobie szaleć ;)

Krem ze szparagów

Dużo nieszczęść w moim życiu. To kiepski czas zdrowotnie, jak i w życiu prywatnym i rodzinnym. Nie odżywiam się prawidłowo i nie pilnuję godzin posiłków. Wiem, że to błędne koło i wpędzam się w jeszcze gorsze samopoczucie, ale jakoś nie mam siły się tym zająć jak należy. Dobrze, że Mąż o mnie dba i mnie karmi, gdy ja nie mam ochoty zwlec się z kanapy.
Wczoraj nakarmił mnie pysznym kremem ze szparagów z prażonymi migdałami.
Co jest potrzebne do zrobienia kremu? Szparagi w zalewie (byle nie octowej), kostka warzywna, łyżka margaryny (u mnie Alsan) lub masła jeśli nie jesteś weganinem, sól i pieprz do smaku, płatki migdałowe.
Wszystkie składniki poza migdałami wrzucamy do garnka i gotujemy. Po zagotowaniu mielimy blenderem na gładką masę. Migdały przez chwilę prażymy na patelni i przystrajamy nimi zupę.

Jest to danie ekspresowe i pyszne :) Polecam.