Tofu teriyaki i mocno cynamonowa zupa śliwkowa

A jednak dopadł mnie wirus, ale na szczęście jakiś słaby. Dostałam leki i powolutku dochodzę do siebie, chociaż żołądek daje mi ostro popalić dlatego staram się jeść lekkostrawnie.
W takim przypadku idealnie sprawdzają się zupy, a rozgrzewająca zupa owocowa to jest coś co bardzo lubię.

Mocno cynamonowa zupa śliwkowa
Składniki:
900g mrożonych śliwek
Łyżka mączki ziemniaczanej
10 łyżek brązowego cukru
200 ml wegańskiej śmietanki (CreSoy albo migdałowa)
Cynamon i/lub przyprawa korzenna

Śliwki zalewamy litrem wody, wsypujemy cukier i doprowadzamy do wrzenia. Następnie dodajemy rozrobioną w zimnej wodzie mączkę ziemniaczaną i wszystko gotujemy przez 10 minut. Pod koniec dodajemy cynamon do smaku i/lub przyprawę korzenną. Gdy zupa lekko przestygnie miksujemy ją za pomocą blendera i dodajemy śmietankę. Można podawać z drobnym makaronem.

Z myślą o moim Mężu wczoraj zrobiłam też pyszny obiad z tofu i sosem teriyaki kupionym w Makro za 2zł (!!) ponieważ był już na granicy daty ważności.

Tofu teriyaki:
Składniki:
Sos teriyaki (ok. 1 szklanka)
Sok z 1/2 cytryny
Łyżka brązowego cukru
3 ząbki czosnku
2 łyżki tartego świeżego imbiru
1 łyżka ostrej papryki

1 1/2 opakowania tofu Polsoja (pokrojone w trójkąty, szt.12)
Olej do smażenia
1/2 cebuli


Sos teriyaki wlewamy do naczynia, dodajemy cukier, paprykę, imbir, czosnek i sok z cytryny. Zanurzamy w tej marynacie tofu i odstawiamy minimum na 30 minut (ja zostawiłam je na 3 godziny) w temperaturze pokojowej.
Marynujące się tofu wygląda tak:

Na patelni podgrzewamy olej i smażymy na nim drobno posiekaną cebulę. Gdy cebulka się zeszkli dodajemy tofu wyjęte z marynaty i obsmażamy z obu stron. Gdy tofu jest podsmażone razem z cebulką, zalewamy je na patelni marynatą i dusimy przez jakieś 20 minut (jeśli sos zrobi się zbyt gęsty można dolać do niego wody).

Podajemy z ryżem, posypane sezamem lub pokrojoną pietruszką.

Kolejny genialny pomysł na wykorzystanie tofu. Uwielbiam takie dania, nawet jeśli mogę jedynie oblizać łyżkę i przyglądać jak mój Mąż wsuwa je z apetytem.

Mam też dla Was informację o bardzo fajnej akcji na Facebooku:
Chcemy więcej wegańskich produktów
Polecam zapoznać się z nią, a zaraz potem polubić. W końcu ktoś chce działać! :)

Trzymajcie się ciepło i nie chorujcie! :*

Podsumowanie - pierwszy rok weganizmu

Tak się cieszyłam, że choroby omijają mnie z daleka. Tymczasem jakiś paskudny wirus postanowił zafundować mi grypę żołądkową. No chyba, że to porządne zatrucie pokarmowe... ciężko mi stwierdzić, bo lekarz przyjmie mnie dopiero jutro rano :( Nie pozostaje mi nic innego jak pić zaparzony imbir z cytryną (nie znoszę imbiru!) i miętę z Amolem. Trzymam się jakoś.

Może to dobra okazja, żeby zrobić małe podsumowanie z okazji pierwszego roku weganizmu :) Gdy rok temu z dnia na dzień podjęłam decyzję o rozpoczęciu przygody z dietą wega nie wiedziałam czego się spodziewać. Liczyłam się z tym, że będę musiała nauczyć się gotować (a tego bałam się bardziej, niż diabeł wody święconej ;)), ale nie miałam pojęcia, że nie będzie to wcale takie trudne.

Początkowo zmiana nawyków wychodziła mi różnie. Na moje szczęście sery wegańskie zrobiły się dosyć łatwo dostępne, a ich wybór szybko się powiększył. Przez pierwsze miesiące każdego dnia zastanawiałam się, czy na pewno moje posiłki dostarczają mi wszystkiego co niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. W pewnym momencie nie myślałam i nie mówiłam o niczym innym. Zauważyłam, że sporo początkujących wegan też tak ma. Obawiałam się także spadku wagi, ale okazało się, że niepotrzebnie. Ważę tyle samo co rok temu, a jem dwa razy tyle co kiedyś i mogę sobie pozwalać na takie smakołyki jak gofry, pizze, tortille późnym wieczorem ;) Jest to o tyle fajne, bo lubię jeść! Nie dla mnie diety i odmawianie sobie czegokolwiek.

Dużym wsparciem okazali się inni weganie. Chociaż żadnego z nich nie poznałam osobiście, to jednak blogi, wegańskie strony i grupy na Facebook'u dają fajne poczucie, że jest więcej ludzi, którzy chcą coś zmienić, którym los zwierząt nie jest obojętny.
Powody dla których przeszłam na weganizm były związane z etyką i chęcią zmiany losu zwierząt, ale w miarę zagłębiana się w temat i zdobywania świadomości na temat mleka i jego wpływu na organizm ludzki, dużą wagę zaczęłam przywiązywać do zdrowotnego wpływu tej diety. Gdy byłam wegetarianką jadłam duże ilości mleka w różnych postaciach (uwielbiałam sery, śmietanę, masło). Według wiedzy wpajanej nam od dziecka powinnam mieć wysoki poziom wapnia, a jednak okazało się inaczej. Choruję na tężyczkę i po diagnozie nakazano mi zrobić badania krwi. Jakie wielkie było moje zaskoczenie, gdy poziom wapnia był zatrważająco niski. I nagle dowiedziałam się (od lekarzy), że powinnam prowadzić dietę niskofosforanową, czyli POWINNAM UNIKAĆ MLEKA! Od tamtej pory jestem już pewna, że dieta wegańska to był dobry wybór i z perspektywy czasu mogę spokojnie stwierdzić, że dużo więcej zyskałam niż straciłam :) Czuję się świetnie, mam dużo energii, nie przeziębiam się, a moje sumienie jest czyste. Wyniki krwi są dobre, a ja jem zróżnicowane posiłki i potrawy o których istnieniu nie miałam pojęcia. No i pokochałam tofu, które przez cały czas wegetarianizmu uważałam za niejadalne paskudztwo. W jakim strasznie błędnym przeświadczeniu żyłam! ;)
Jeśli ktoś z Was się waha nad przejściem na dietę wegańską, to możecie mi wierzyć - nie ma na co czekać :)

Dobrze, ze są gotowce - pizza

Na zimowe dni, kiedy snuję się z kąta w kąt i nie mam siły na nic, najlepsze są dania szybkie. W "Piotrze i Pawle" dostałam dzisiaj ciasto na pizzę, więc wykorzystałam je od razu po powrocie do domu.

Pizza z gotowym sosem ze słoika (jestem leniem! ;D), suszonymi pomidorami w oliwie, wega salami, Cheezly PepperJack i wegańskim serem do pizzy (no name), a jako "wisienka na torcie" wystąpiła rukola. Obiad był gotowy w 15 minut. Sos czosnkowy: śmietana migdałowa, łyżka wegańskiego majonezu, pieprz cytrynowy, dwa ząbki czosnku i wyciśnięte pół cytryny. Do popicia piwo czekoladowe (mniam!)

Czuję się syta i zadowolona :) Teraz czeka mnie góra naczyń do zmycia... a tak mi się nie chce! :P

Słodkie życie

W Wiedniu mój Mąż zajadał się strudlem z jabłkami. Po powrocie do domu zrobił wersję wegańską. Swoją drogą to On ostatnio więcej czasu spędza w kuchni (co wprost uwielbiam! ;)).

Jabłka należy pokroić i w rondelku podgrzać z cukrem aż się skarmelizuje. Można też dodać rodzynki. na koniec należy mocno przyprawić wszystko cynamonem. Jako ciasta użył francuskiego gotowca z Kaufland. Wszystko pieczone ok. 30 minut. 

Jabłuszka niezużyte do strudla zjedliśmy jako deser :)

Innego wieczoru upiekliśmy kasztany kupione w Kauflandzie, ale jak zawsze kilka z nich rozkroiliśmy zbyt słabo i wybuchły w piekarniku. Taki dużo głośniejszy popcorn (i trudniejszy to czyszczenia ze ścianek piekarnika ;)). Do tego wino z dzikiej róży robione przez mojego Tatę z lodem (znane jako "tatowe wino" aka "napój bogów").

Na koniec jedno z ostatnich śniadań. Kanapki z pastą curry z ananasem (pozostałość z Wiednia) z parówkami Polsoja i pietruszką. Do tego rooibos z pomarańczą.

Już niedługo mija rok odkąd przeszłam na weganizm, więc pewnie jakieś podsumowanie by się przydało, jednak jeszcze nie teraz :)

Niedzielne pyszności

Niedziele uwielbiam między innymi za to, że jest to jedyny dzień w tygodniu, gdy mogę namówić Męża na przygotowanie czegoś pysznego. Wczoraj nawet szczególnie nie musiałam namawiać :)
Najpierw zrobił mi pyszne grillowane kanapki z pastą z awokado (z dużą ilością czosnku), smażoną czerwoną cebulką, smażonym marynowanym tofu, pietruszką i pomidorami.

Wybaczcie kiepskie zdjęcia. Musze wreszcie zacząć je robić aparatem innym niż ten w telefonie.

A na obiad były pieczone ziemniaczki w oliwie z majerankiem i solą. Sos to beszamel na mleku ryżowym (przyprawiony białym pieprzem, gałką muszkatołową, solą)  z groszkiem, brokułami, kalafiorem, kapustą. Sos uzyskał postać kremu przez użycie blendera ;)

Ostatnio jednak mam słaby apetyt. Mam nadzieję, że mi przejdzie, bo kilka fajnych przepisów czeka na wypróbowanie :) Stay tuned!

Wiedeń, a wegańska żywność

Jak wspomniałam w poprzednim poście Wiedeń początkowo stanowił małe wyzwanie w kwestii żywienia wegańskiego.
Na happycow.net znaleźliśmy sporo ciekawych lokali z wege lub wega kuchnią, ale nie przewidzieliśmy, że będą zamknięte w weekend. Podobnie było ze sklepami z organicznymi produktami. Niestety Wiedeń słynie ze sznycli, a nie ze spożywania dużej ilości warzyw. Ratunkiem okazały się kuchnia chińska i indyjska. Odwiedziliśmy więc Nirvanę i Lucky Chinese, gdzie mogłam się najeść bez wyrzutów sumienia. Jednak ciągle nie były to smaki na jakie liczyłam.
Zakupy zrobiłam w sieciówce SPAR. Na szczęście sklepy te są całkiem dobrze zaopatrzone w wegańskie jedzenie.

Na śniadania - margaryna Alpro (jedna z lepszych margaryn jakie do tej pory jadłam), smarowidło do chleba curry z ananasem, pasta z pestek dyni, jogurty Joya i dżem z pomarańczy zagęszczany pektyną. Do domu zabrałam kiełbaski Veggie, które zamierzam dzisiaj zjeść na obiad (dam znać, czy smaczne ;)).

 W Sylwestra nam się poszczęściło i trafiliśmy do baru Freshii (vegan-friendly). Chociaż były tam dania z mięsem, to jednak można je było zamienić na tofu. Jedzenie jest świeże i pyszne :)

Supreme Vegan Wrap

Tofu w sosie z orzeszków ziemnych z makaronem ryżowym.

Ice tea rooisbos z czerwonymi owocami.

Nalewka czekoladowa Mozart (sprawdziłam skład - wegańska ;))

Cukrowane jabłko :)

Ogólnie zjadłam chyba więcej cukru niż przez cały ostatni rok. Cera błyskawicznie mi się pogorszyła, a żołądek odmówił współpracy. Dlatego pomimo iż byłam zachwycona wyjazdem, to jednak mój organizm ucieszył się, że wrócił na domowe jedzenie :)

Na koniec jeszcze kilka zdjęć samego Wiednia :) Buziaki dla Was!

Arsenał

Katedra Świętego Szczepana po raz kolejny z zewnątrz...

... i w środku.

Miasto nocą <3

Ja :D

Pałac Schönbrunn (letnia rezydencja Habsburgów)

Budynek Opery

Fotocepcja :D

Wiedeń Jonathana Carroll'a

Ależ sobie zrobiłam przerwę od wszystkiego. W zeszły piątek wyruszyłam do Wiednia, wróciłam wczoraj (chociaż mogłabym zostać tam na stałe). W skrócie opisując mogę stwierdzić, że jest to najpiękniejsze miasto w Europie jakie do tej pory odwiedziłam. Chociaż kilka rzeczy nie spodobało mi się:

• Ilość palaczy jest zatrważająca. Europa odchodzi od tego nałogu, ale w Wiedniu palacze są na każdym kroku. Część lokali pozwalała palić w środku.
• Włosi to najgorsi turyści ze wszystkich. Są głośni, rozpychają się i nie zwracają uwagi na innych.
• Zobaczyłam najwięcej w życiu wstrętnych babsztyli w futrach przechadzających się deptakiem jakby chciały pokazać "Zobaczcie jakie jesteśmy bogate". Żałowałam, że nie miałam przy sobie czerwonej farby.
• Ilość spożywanego mięsa mnie przerosła. Sznycle, kiełbasy, itp. są dostępne na każdym rogu, a za wegańskim jedzeniem trzeba się nachodzić (ale o tym dokładniej w kolejnym poście).
• Weganie nie jedzą w weekendy na mieście. Wszystkie knajpy, które chciałam odwiedzić z wegańskim, ewentualnie wegetariańskim menu były czynne od poniedziałku do piątku. O przygodach z jedzeniem napiszę oddzielny post.

Jednak pomimo kilku zastrzeżeń samo miasto nie rozczarowało mnie w żadnym, nawet najmniejszym stopniu. Pojechałam tam nieco z sentymentu, ponieważ jestem wielką fanką książek Jonathana Carrolla i zawsze marzyłam, żeby zobaczyć jego ukochany Wiedeń.

Dlatego w sobotę zwiedzanie rozpoczęliśmy od odwiedzenia Cafe Diglas, gdzie bohaterowie mojej ulubionej książki ("Białe Jabłka") się w sobie zakochali.

Wiedeńskie kawiarnie mają niesamowity klimat. Nie należą do najtańszych, a tłumy ludzi czekają często przed wejściem na stolik, ale naprawdę warto je odwiedzić. Marmurowe blaty, oryginalne drewniane kontuary, kelnerzy, którzy ciągle gdzieś się spieszą i ludzie, którzy dla odmiany nie spieszą się nigdzie.

Katedra Świętego Szczepana za dnia...

...i w nocy

Wieczorne spacery w zimnie... ;)

Na rozgrzewające winko zawitaliśmy do jednej z sieci kawiarni Aida (również pojawiającej się w książkach J.C.). 

A to już inna niesamowita kawiarnia - Hawelka. Podają tam pyszne czerwone wino ;) Ściany są obskurnie brązowe, z odpadającą farbą, stoliki stoją jeden przy drugim, ale tłumy ludzi i tak chcą się dostać do środka. Po spędzeniu tam magicznego wieczoru na rozmowie przy szklaneczce wina (a nawet dwóch ;)) uznałam, że tak mogłabym żyć i że Wiedeń jest miejscem dla mnie.

Reszta Europy się spieszy, wszyscy gdzieś pędzą, ale Wiedeńczycy są inni. Nie gonią obsesyjnie za nowinkami technicznymi, nie pędzą na złamanie karku z jednego miejsca w drugie, starsi ludzie są zawsze elegancko ubrani, a turyści mogą się poczuć jakby byli u siebie. 

Diabelski Młyn na Praterze. Tutaj był pokaz sztucznych ogni, który jednak obserwowaliśmy z pewnej odległości. Nie brakowało pijanych wariatów rzucających petardami w tłum, czy w korytarze metra. Policji patrolującej miasto nie było prawie wcale. Trochę to niepokoiło.

Urok Wiednia polega na tym, że w którą ulicę się nie wejdzie, którego zakrętu nie wybierze zaraz robi się "WOW!". Chodziłam z wiecznie otwartą buzią chłonąć wszystko dookoła ;)

Ratusz

Palmiarnia

A to "Stella Marina", ulubiona restauracja Isabelle Neukor z "Białych Jabłek", i ja z moim egzemplarzem tej książki ;) 

Wróciłam do domu wczoraj i już tęsknię za tym magicznym miastem. Trzy dni zwiedzania to zdecydowanie za mało, a ponieważ jest to miasto, gdzie z psami można wejść wszędzie (do sklepów, kawiarni, hoteli), to następnym razem zabierzemy tam Moomina :)